مقایسه آبکاری گالوانیزه و داکرومات پیچ و مهره

آبکاری گالوانیزه و داکرومات هر دو به منظور افزایش مقاومت پیچ و مهره‌ها در برابر خوردگی انجام می‌شوند. در فرآیند گالوانیزه، لایه‌ای از روی (Zn) روی سطح پیچ و مهره ایجاد می‌شود. این لایه معمولاً به روش غوطه‌وری گرم یا الکتروفورز اعمال می‌شود. گالوانیزه به خوبی می‌تواند از پیچ و مهره‌ها در برابر رطوبت و خوردگی در محیط‌های ملایم محافظت کند. در مقابل، داکرومات (زینک- کرومیت) یک فرآیند پوشش‌دهی است که ترکیبی از روی و کرومیت را به سطح پیچ‌ها اعمال می‌کند. این پوشش به‌ویژه در محیط‌های شیمیایی و صنعتی که فشار خوردگی بالاتری دارند، عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهد. داکرومات همچنین ویژگی‌هایی نظیر مقاومت بالا در برابر سایش را فراهم می‌آورد.

هر دو فرآیند آبکاری گالوانیزه و داکرومات برای تأمین دوام و عمر طولانی پیچ و مهره‌ها در شرایط محیطی خاص طراحی شده‌اند. اما تفاوت‌های عملکردی قابل توجهی در مقاومت به خوردگی و پوشش سطحی بین این دو فرآیند وجود دارد. گالوانیزه برای شرایط عمومی‌تر استفاده می‌شود، در حالی که داکرومات در کاربردهایی که نیاز به مقاومت بالاتر در برابر خوردگی و سایش دارند، ترجیح داده می‌شود.

مقاومت در برابر زنگ زدگی آبکاری گالوانیزه در مقایسه با آبکاری داکرومات

آبکاری گالوانیزه به دلیل لایه ضخیم روی که سطح پیچ و مهره را پوشش می‌دهد، مقاومت خوبی در برابر زنگ‌زدگی در شرایط محیطی با رطوبت متوسط دارد. این لایه روی به‌عنوان یک سد فیزیکی و الکتروشیمیایی عمل می‌کند و از فلز پایه در برابر تماس با آب و اکسیژن محافظت می‌کند. با این حال، گالوانیزه در محیط‌های شدیدتر مانند آب‌های شور یا شرایط اسیدی ممکن است نتواند عملکرد مطلوبی ارائه دهد.

در مقابل، داکرومات با پوشش ترکیبی از روی و کرومیت، مقاومت بسیار بالاتری در برابر زنگ‌زدگی و خوردگی در شرایط محیطی شدیدتر مانند نمک، اسید و آب‌های شور دارد. این پوشش علاوه بر حفاظت در برابر خوردگی، مقاومت بالایی در برابر سایش و فشارهای مکانیکی نیز دارد. از این رو، داکرومات به‌ویژه برای کاربردهای صنعتی و تجهیزات خودرویی که در معرض شرایط سخت محیطی قرار دارند، ترجیح داده می‌شود.

ضخامت لایه زینک سطحی

ضخامت لایه زینک در آبکاری گالوانیزه به نوع فرآیند بستگی دارد. در روش گالوانیزه گرم، ضخامت لایه روی معمولاً بین 50 تا 100 میکرومتر است. این ضخامت بستگی به زمان غوطه‌وری قطعه در حمام روی و دمای آن دارد. به‌طور معمول، در کاربردهای خارجی و محیط‌های صنعتی، ضخامت بیشتر از 70 میکرومتر توصیه می‌شود تا مقاومت به خوردگی بهبود یابد. در حالی که در روش گالوانیزه الکتروفورز، ضخامت لایه روی معمولاً بین 10 تا 25 میکرومتر است که برای محیط‌های خفیف‌تر مناسب است.

در داکرومات، ضخامت لایه زینک-کرومیت معمولاً حدود 5 تا 15 میکرومتر است. این لایه ممکن است نازک‌تر از گالوانیزه باشد، اما ویژگی‌هایی چون مقاومت به خوردگی در شرایط سخت و تحمل دماهای بالا را جبران می‌کند. این ضخامت لایه معمولاً برای صنایع خودروسازی، نفت و گاز و سایر صنایع حساس که نیاز به مقاومت بالا در برابر خوردگی و سایش دارند، کافی است. به‌طور کلی، گالوانیزه برای پوشش‌های ضخیم‌تر و داکرومات برای پوشش‌های مقاوم به شرایط خاص مناسب‌تر است.

قیمت تمام شده پیچ و مهره داکرومات در مقایسه با نمونه های گالوانیزه گرم

در مقایسه با داکرومات، فرآیند گالوانیزه سرد هزینه کمتری دارد و به‌عنوان یک روش مقرون‌به‌صرفه برای آبکاری پیچ و مهره‌ها شناخته می‌شود. گالوانیزه به‌ویژه در پروژه‌هایی که نیاز به مقاومت معمولی در برابر خوردگی دارند، گزینه اقتصادی‌تری است. این پوشش برای استفاده در محیط‌های شهری و برخی صنایع عمومی مناسب است. در حالی که داکرومات به دلیل فرآیند پیچیده‌تر و نیاز به تجهیزات خاص‌تر، هزینه بالاتری دارد. همچنین، داکرومات برای پوشش‌دهی به پیچ و مهره‌هایی که در معرض شرایط خورنده و شیمیایی قرار دارند، مناسب‌تر است. البته در مورد فرایند آبکاری گالوانیزه گرم این قضیه صادق نبوده و این فرایند دارای هزینه بالاتری نسبت به فرایند داکرومات است.

پیچ و مهره گالوانیزه گرم اغلب پس از آبکاری به سبب ضخامت بالای زینک با افزایش قطر مواجه هستند. این امر سبب دشواری اتصال مهره بر روی پیچ شده و در اغلب موارد نیاز به اور سایز کردن مهره ها پیش از فرایند آبکاری می باشد.